’E PENZIERI

’A notte,
cu  ’nu penziero
ca te ronza rint’ ’e cerevelle
nun  può durmì;

tu  ’a notte
’e penzieri te le sturià,
’e truvà  ’na strategia,
l’assecunnà   pe’ nun  ’mpazzì.

Ma quanno vene jurno
c’  ’a luce che spia
’a  rint’ ’e feneste,
tanno s’arrepuos’ ’o suonno

che accummencia  ’nata jurnata
peggio d’a nuttata;
’e penzieri pigliano corpo,
tu  ’e  cchiamme pe’ nnomme,

camminano  ’nziem’a te,
’e  guarde   ’nfaccia,
t’ so’ famigliari,   
so’  piezz’  ’e core.

Si so’  penzier’  ’e corne
t’arravogliene  ’e  cerevelle
e vulisse  fà   ’na pazzaria,
te  strur’  ’e fantasia.

Si so’ penzier’  ’e  sorde,
t’arraccummanne
’a  ’nu Santo,
’a  ’na lotteria.

Si so’ penzier’  ’e  malatia,
truov’  ’o tiempo ’e dicere
’nu paternostro,  ’n’ ave maria,
surtanto ’o  Pateterno te pò ajutà.

’E penzieri,
’nce fanno cumpagnia,
le sapè suppurtà,
nun  ’nce lassano maje.     

 

11.02.2014